کی توان با تو دم از حال گرفتاران زد

ساقی آن باده که از لعل تو در ساغر ریخت

آتشی بود که در خانه میخواران زد

تو که از قید گرفتاری دل آزادی

تا عذار تو عرق ریز شد از آتش می

باغبان گفت که بر برگ سمن باران زد

تا خط سبز تو از یاسمت چهره دمید