گر یاد گلستان نکند هیچ عجب نیست

ترسد که مبادا نفسی داشته باشد

دل ناله کنان رفت پی محمل دلدار

کاین قافله باید جرسی داشته باشد

مرغی که به تنها قفسی داشته باشد

از الفت بیگانه بیندیش که حیف است

دامان تو هر بوالهوسی داشته باشد