چون طره بی تاب تو آرام نگیرد

سحری است که در نرگس شهلای تو باشد

آن نافه که بویش همه را خون به جگر کرد

در چین سر زلف چلیپای تو باشد

هر دل که سراسیمه سیمای تو باشد

در مستی آن باده خماری ندهد دست

کز چشمه لعل طرب افزای تو باشد