هر دل که سراسیمه سیمای تو باشد

آن نافه که بویش همه را خون به جگر کرد

در چین سر زلف چلیپای تو باشد

چون طره بی تاب تو آرام نگیرد

در مستی آن باده خماری ندهد دست

کز چشمه لعل طرب افزای تو باشد

صد صوفی صافی به یکی جرعه کند مست