گر مطرب عشاق تویی رقص توان کرد

تا صورت زیبای تو از پرده عیان شد

یک باره پری از نظر خلق نهان شد

ور ساقی مشتاق تویی مست توان شد

گیسوی دلاویز تو زنجیر جنون گشت

بالای بلاخیز تو آشوب جهان شد