که با حضور تو از خویش بی خبر ماند

ز شام گاه قیامت کسی نیندیشد

که در فراق تو یک شام تا سحر ماند

ز سر پرده غیب آن کسی خبردار است

دلی که زد به دو زلف تو لاف یک رنگی

چو نافه غرق به خونابه جگر ماند

هزار فتنه ز هر حلقه ای برانگیزد