به امیدی که تو را بر سر بیمار آرند

کشتگان تو کجا زندگی از سر گیرند

که نه بر تربتشان مژده دیدار آرند

مردم آخر همه مردند ز بیماری دل

گر به کیش تو گناه است محبت، ترسم

که جهان را به صف حشر گنه کار آرند

اندکی صبر کن از قابل صاحب نظران