تو شادکامی و شهری مسخر غم عشق

شکستگان تو هم آه آتشین دارند

به سخت گیری ایام هیچ کم نشوند

گرفتگان کمندت ز بس که بسیارند

تو مست خوابی و خلقی ز غصه بیدارند

به جز بنفشه نروید ز خاک پاکانی

که از طپانچه عشقت کبودرخسارند