طوطی ز شرم نطق فروغی شود خموش

کو عارفی که قول مرا ترجمان کند

باید رضا به حکم قضا بود و دم نزد

مرد خدا چسان گله از آسمان کند

هر گه بیان از آن لب شکرفشان کند