ساقیا من ده که آخر گنبد نیلوفری

صعوه با شهباز کی هم آشیانی می کند

گر نه باد صبح دم در گلشن او جسته راه

برق آهم پس چرا آتش فشانی می کند

ارغوانی رنگ ما را زعفرانی می کند

عافیت خواهی زمین بوس در می خانه باش

زان که می دفع بلای آسمانی می کند