تو به هر جا که روی سنبل پر چین بر دوش

آن که در حلقه زلف تو گرفتار بود

گر تو صیاد دل اهل محبت باشی

دام البته به از دامن گل زار بود

خاک مشکین شود و مشک به خروار بود

زین تطاول که دل از طره طرار تو دید

گر بدادش برسد شاه سزاوار بود