ور نه کوتاهی ز اقبال رسای من نبود

آن که در هر پرده نقش صورت شیرین کشید

با خبر از شاهد شیرین ادای من نبود

حلقه گیسوی او با من سر سودا نداشت

تا فتادم در قفای چشم سحرانگیز او

کو نظربازی که چشمش در قفای من نبود

عرصه نازش که از اندازه بیرون رفته بود