دوش با ماه فروزنده فروغی می گفت

زان که هم صورت و هم سیرت و هم خوی تو بود

هیچ کس آب ز سرچشمه مقصود نخورد

مگر آن تشنه که جایش به لب جوی تو بود

کافتاب آیتی از طلعت نیکوی تو بود