بسته زلف سیاهش با هزار ابرام باش

گر برای سیم باید بندگی کردن گرفت

بنده آن سرو سیمین ساق سیم اندام باش

خسته تیر نگاهش با هزار اصرار شو

گر به شمشیر کشد ابروی او، تسلیم شو

ور به زنجیرت کشد گیسوی او، آرام باش

هیچ غافل از دعای آن شه خوبان مشو