که بر لب آمده جان ها ز حسرت دهنش

بتی دریده به تن جامه صبوری من

که سر به سر همه جان است زیر پیرهنش

کسی رسانده به لب جان نازنین مرا

مهی به روز سیاهم نشاند و می خواهم

که روزگار نشاند به روزگار منش

ز انجمن به چمن رو نهاد و می ترسم