که آفتی رسد از چشم نرگس چمنش

مهی به روز سیاهم نشاند و می خواهم

که روزگار نشاند به روزگار منش

ز انجمن به چمن رو نهاد و می ترسم

سحر ز روی خود ای کاش پرده بردارد

که باغبان زند آتش به باغ یاسمنش

سزای قتل ندانم مگر وجودی را