سحر ز روی خود ای کاش پرده بردارد

که روزگار نشاند به روزگار منش

ز انجمن به چمن رو نهاد و می ترسم

که آفتی رسد از چشم نرگس چمنش

که باغبان زند آتش به باغ یاسمنش

سزای قتل ندانم مگر وجودی را

که وقت رفتن او جان نمی رود ز تنش