ستوده ناصردین شه پناه روی زمین

ببین چه می کشم از پسته شکرشکنش

ستاده دوش فروغی به راه ماهوشی

که پادشاه نشاند به صدر انجمنش

که آسمان همه جا گوش داده بر سخنش