که خوانده خسرو سیارگان شهنشاهش

کلاه سروقدان بس که سر بلندی کرد

به حکم شاه جهان کرده اند کوتاهش

شکوه کرسی افلاک شاه ناصردین

گرفت آتش عشق آن چنان فروغی را

که سوخت خانه عالم ز شعله آهش