که آهوی ختن آمد به سیر چشم سیاهش

نگه داشت غزالی دل مرا به نگاهش

چرا برابر چشمی هزار بار نمیرم

که زنده می کندم از نگاه بی گه و گاهش

گناه عشق بتی دامنم گرفته به محشر