سرو گیرم که به بالای تو ماند لیکن

روز ما شب شده از طره هم چون شبهش

کاش در پرده شب و روز بپوشی رویت

تا ننازد فلک سفله به خورشید و مهش

کو به کف جام و به بر جامه و بر سر کلهش

حاجت من ز زنخدان تو دایم این است

که نجاتی ندهد یوسف دل را ز چهش