روزگارم تیره شد از تار موی مشکبویش

چشم عقلم خیره شد از عکس روی تابناکش

شب که از خوی بد او رخت می بندم ز کویش

بامدادان عذر می خواهد ز من روی نکویش

عارف سالک کجا فارغ شود از ذکر و فکرش