تا نجستم ز کمند خرد دوراندیش

من و ترک خط آن ترک ختایی، هیهات

که میسر نشود توبه صوفی ز حشیش

عشق نزدیک سر زلف توام راه نداد

باوجود تو دگر هیچ نباید ما را

که هم آسایش رنجوری و هم مرهم ریش

مهر آن مهر فروغی نپذیرد نقصان