شرم آیدم ز دعوی مهر و وفای خویش

چندین هزار صید فتد از قفای تو

هر گه که التفات کنی بر قفای خویش

امکان شکوه هست ز جور و جفای تو

دانی ز ناله بهر چه خاموش گشته ام

رشک آیدم به عالم عشق از صدای خویش

از شنعتی که محرم و بیگانه می زند