توده خاکسترت گوگرد احمر کی شود

گر نهی پای طلب در حلقه مستان عشق

نشه عشاق را هرگز نمی دانی که چیست

تا ننوشی جرعه ای از باده رخشان عشق

تا نسوزد پیکرت بر آتش سوزان عشق

گوشه ابروی معشوقت نیاید در نظر

تا نریزد خونت از شمشیر خون افشان عشق