تا نسوزد پیکرت بر آتش سوزان عشق

نشه عشاق را هرگز نمی دانی که چیست

تا ننوشی جرعه ای از باده رخشان عشق

توده خاکسترت گوگرد احمر کی شود

گوشه ابروی معشوقت نیاید در نظر

تا نریزد خونت از شمشیر خون افشان عشق

می خورد خون دل و از دیده می ریزد برون