گوشه ابروی معشوقت نیاید در نظر

تا ننوشی جرعه ای از باده رخشان عشق

توده خاکسترت گوگرد احمر کی شود

تا نسوزد پیکرت بر آتش سوزان عشق

تا نریزد خونت از شمشیر خون افشان عشق

می خورد خون دل و از دیده می ریزد برون

هر که را می سازد آن یاقوت لب مهمان عشق