هر که را می سازد آن یاقوت لب مهمان عشق

گوشه ابروی معشوقت نیاید در نظر

تا نریزد خونت از شمشیر خون افشان عشق

می خورد خون دل و از دیده می ریزد برون

فصل گل گر اشک گلگونت ز سر خواهد گذشت

گل به سر خواهی زدن از گلبن بستان عشق

گشته ویران خانه ام از سیل عشق خانه کن