فصل گل گر اشک گلگونت ز سر خواهد گذشت

تا نریزد خونت از شمشیر خون افشان عشق

می خورد خون دل و از دیده می ریزد برون

هر که را می سازد آن یاقوت لب مهمان عشق

گل به سر خواهی زدن از گلبن بستان عشق

گشته ویران خانه ام از سیل عشق خانه کن

چشم آبادی مدار از خانمان ویران عشق