آن گه قرار الفت با زلف یار کردم

شخص از بلا گریزد تا خون او نریزد

من یک جهان بلا را خود اختیار کردم

اول قدم نهادم در کوی بی قراری

عشاق روز روشن گریند پیش معشوق

من هر چه گریه کردم شب های تار کردم

گفتم برای دل ها آخر بده قراری