گفت این بلا کشان را خود بی قرار کردم

عشاق روز روشن گریند پیش معشوق

من هر چه گریه کردم شب های تار کردم

گفتم برای دل ها آخر بده قراری

روزی کمند زلفش در پیچ و تابم انداخت

کز بخت تیره او را نسبت به مار کردم

هرگز به خون مردم مایل نبود چشمش