اشکی است که ابر مژه بر دامن من ریخت

غم بود نشاطی که به دوران تو کردم

آهی است کز آتشکده سینه برآمد

هر شمع که روشن به شبستان تو کردم

هر گوهر غلتان که به دامان تو کردم

صد بار گزیدم لب افسوس به دندان

هر بار که یاد لب و دندان تو کردم