که زیر تیغ تغافل نشانده یک چندم

زمانه تا نکند خیمه ات نمی دانی

که من چگونه از آن کوی خیمه برکندم

به راه وعده خلافی نشسته ام چندی

معاشران همه در بزم پسته می شکنند

شکسته دل من از آن پسته شکرخندم

به گریه گفتم از آن پسته یک دو بوسم بخش