که ز فرمانبریش بر همه فرمان دارم

من و با خاطر مجموع نشستن، هیهات

که سر و کار بدان زلف پریشان دارم

من و از بندگی خواجه گذشتن، حاشا

خوش دلم در غم او با همه ویرانی دل

که بسی گنج در این خانه ویران دارم

عین مقصود من از دیر و حرم دست نداد