از آن به خوردن می شاهدم اجازت داد

به کوی میکده کمتر ز خاک رهگذرم

نخست عهد من این شد به پیر باده فروش

که بی شراب کهن ساعتی به سر نبرم

که گول زاهد مردم فریب را نخورم

تو را به مستیم ای شیخ هوشمند چه کار

که تو ز شهر دگر، من ز عالم دگرم