مردم از محرومی دیدار در بزمش به حسرت

ور به دام وی درافتم، طایر فرخنده فالم

ساده لوحی بین که خواهم بر سر خاکم نهد پا

آن که همچون خاک ره کرد از تغافل پایمالم

تیره بختی بین که هجران کشت در عین وصالم

شیوه گل دلستانی، رسم بلبل نغمه خوانی

چون بخندد چون نگریم، چون بنالد چون ننالم