وه وه که چه نیکو شد آغازم و انجامم

مشغول رخ ساقی، سرگرم خط جامم

در حلقه میخواران، نیک است سرانجامم

اول نگهش کردم آخر به رهش مردم

شب های فراق آخر بر آتش دل پختم

داد از مه بی مهرم، آه از طمع خامم

خیز ای صنم مهوش از زلف و رخ دلکش