گر طره نیفشانی، کی شام شود صبحم

داد از مه بی مهرم، آه از طمع خامم

خیز ای صنم مهوش از زلف و رخ دلکش

بگسل همه زنارم، بشکن همه اصنامم

ور چهره نیفروزی کی صبح شود شامم

هم حلقه گیسویت سر رشته امیدم

هم گوشه ابرویت سرمایه آرامم