دی باز فروغی من دلکش غزلی گفتم

در گوشه تنهایی من بنده گمنامم

گر آهوی چشم تو سویم نظر اندازد

هم شیر شود صیدم، هم چرخ شود راهم

کز چشم غزال او شایسته انعامم