وز اهرمن چه باک که با اسم اعظمم

از دشمنم چه بیم که با دوست هم دمم

دریا ترشحی بود از سیل گاه عشق

توفان نمونه ای بود از چشم پر نمم

یک جا خراب باده آن چشم پر خمار