روزگاری است که خاک قدم یارانم

سر بسی بار گران بود ز دوش افکندم

حالیا قافله سالار سبک بارانم

تا مگر بر سر من بگذرد آن یار عزیز

گر بزودی نشوم مست ببخش ای ساقی

زان که دیری است که هم صحبت هشیارانم

گفتم از مکر فلک با تو سخن ها دارم