بالم مشکن که شاه بازم

ایمن ز بلای ناگهانم

گفتم که بنالم از جفایت

زد مهر تو مهر بر دهانم

خونم مفشان که نغمه خوانم

مرغ کهنم در این چمن لیک

بر شاخ تو تازه آشیانم