آمد به لب بام که خورشید زمینم

گر دست دهد دامن آن سرو روانم

آزاد شود دل ز غم هر دو جهانم

بگرفت به کف جام که جمشید زمانم

افروخت رخ از باده که آتش زن شهرم

افراخت قد از جلوه که غارت گر جانم