به می خوردن اندر گرانمایه شاه

می آورد و چون خوردنی خورده شد

طبقهای زرین و سیمین نهاد

نخستین ز قیدافه کردند یاد

فزون کرد سوی سکندر نگاه

به دُرنامنه گفت آن درخشان حریر

نوشته برو صورت دلپذیر