بگذشتم از بهشت برین آستین فشان

تو از غرور حسن ندانی که این منم

گر برکنند دیده ام از ناخن عتاب

گر دیده از شمایل خوب تو برکنم

تا خاک آستان تو کردند مسکنم

مشنو ز من به غیر نواهای سوزناک

زیرا که دست پرور مرغان گلشنم