آن قمری حدیقه عشقم که کرده بخت

تا خاک آستان تو کردند مسکنم

مشنو ز من به غیر نواهای سوزناک

زیرا که دست پرور مرغان گلشنم

زلف بلند سروقدان طوق گردنم

شاهین تیر زپنجه دشت محبتم

زان شد فراز ساعد شاهان نشیمنم