چون جم مرا فروغی از اهرمن چه پروا

تا با تو دست گشتم، فارغ ز حور عینم

گر بخت خفته من از خواب ناز خیزد

هم با تو می کشم می، هم با تو می نشینم

تا اسم اعظم دوست نقش است بر نگینم