چه کنم اگر نگردم پی صاحبان خرمن

که به کارگاه هستی تو همان و من همینم

ز سجود خاک پایش به سرم چه ها نیامد

قلم قضا ندانم چه نوشته بر جبینم

که فقیر خانه بر دوش و گدای خوشه چینم

رخ دوست را ندیدم دم رفتن، ای دریغا

که به روی او نیفتاد نگاه واپسینم