که به روی او نیفتاد نگاه واپسینم

چه کنم اگر نگردم پی صاحبان خرمن

که فقیر خانه بر دوش و گدای خوشه چینم

رخ دوست را ندیدم دم رفتن، ای دریغا

به چه رو بر آستانش پی سجده سرگذارم

که هزار بت نهان است به زیر آستینم

چه به غصه دل نهادم، چه توقعم ز شادی