به چه رو بر آستانش پی سجده سرگذارم

که فقیر خانه بر دوش و گدای خوشه چینم

رخ دوست را ندیدم دم رفتن، ای دریغا

که به روی او نیفتاد نگاه واپسینم

که هزار بت نهان است به زیر آستینم

چه به غصه دل نهادم، چه توقعم ز شادی

چو به زهر خو گرفتم چه طمع ز انگبینم